Zofia Bunsch

(9 czerwca 1904 Kielce – 19 sierpnia 1987 Kraków)

łuczniczka 

rodzina

córka Aleksandra Redycha, notariusza w Skalbmierzu, i Zofii z Karlińskich

w 1925 roku poślubiła Karola Bunscha

dzieci: Zofia (1926 -), Krystyna (1931-) 

biogram

           Dzieciństwo spędziła w Skalbmierzu, początkową naukę pobierając w domu, zgodnie z panującym wówczas w jej środowisku zwyczajem – przy pomocy guwernantek. Następnie kontynuowała naukę w Warszawie na pensji. Po jej ukończeniu przeniosła się do Krakowa, gdzie uczęszczała do znanego, ale w owym czasie już upadającego Studium Baranieckiego, przygotowującego panny do roli pani domu. Dziś nazwalibyśmy szkołę o tym profilu szkołą gospodarstwa domowego. W tym czasie poznała młodego prawnika, Karola Bunscha i wyszła za niego za mąż.

             Uporządkowane życie, we względnym dobrobycie pozwoliło Zofii Bunschowej na rozszerzenie zainteresowań poza „prowadzenie domu” i wychowanie dzieci. Do sportu pomógł jej wejść mąż, zamiłowany sportowiec i organizator sportu. On ją nauczył jazdy na nartach i zainteresował łucznictwem. W tej ostatniej dziedzinie szybko zaczęła mieć liczące się wyniki. W zawodach uczestniczyła jako członkini ekipy łuczników sekcji łucznictwa Krakowskiego Oddziału Towarzystwa Gimnastycznego Sokół. Jej największym sukcesem było uzyskanie tytułu mistrzyni świata na dystansie 70 m na mistrzostwach w Pradze. Jej udział w zawodach łuczniczych przerwała II wojna światowa, a po wojnie już do sportu nie powróciła.

             Podczas okupacji zajęła się uprawą ogrodu, zagospodarowanego tuż przed wojną, co pozwoliło rodzinie utrzymać się na przyzwoitym poziomie, kiedy ze zrozumiałych powodów dochody jej męża z kancelarii adwokackiej zostały mocno ograniczone. Po wojnie, kiedy sytuacja materialna rodziny się ustabilizowała, Zofia Bunschowa uznała, że w jej wieku powrót do sportu byłby zbyt dla niej uciążliwym – tym bardziej, że rozwój użytkowanego sprzętu szedł w kierunku, który odbierał łucznictwu z czasów Zofii Bunschowej urok satysfakcji z własnej sprawności, zbyt uzależniając wyniki od jego oprzyrządowania.

          Pochowana w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Salwatorskim.

kalendarium

1935, 1937 – srebrny medal drużynowo na mistrzostwach świata

1936 – złoty medal drużynowo na mistrzostwach świata

1937 – indywidualny srebrny medal ma mistrzostwach świata