Tadeusz Chruścicki
(11 września 1934 Kraków – 21 lipca 2001 Kraków)
historyk sztuki, muzealnik
rodzina
syn Tadeusza
biogram
Studiował na UJ (historia sztuki), prowadził wykłady muzealnictwa i muzeologii na Podyplomowych Studiach Muzeologicznych na UJ i Uniwersytecie Warszawskim, prowadził również wykłady z muzealnictwa dla studentów historii sztuki UJ.
Pracował w wielu muzeach w Polsce między innymi w Muzeum Regionalnym w Nysie, Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu i Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był wicedyrektorem ds. naukowych i oświatowych Muzeum Narodowego w Krakowie, a później przez ponad 22 lata pełnił funkcję dyrektora Muzeum Narodowego w Krakowie.
Przyczynił się do zorganizowania wielu wystaw, które przeszły do historii polskiego życia kulturalnego. Za jego kierownictwa w Muzeum Narodowym w Krakowie prezentowano ekspozycje: "Polaków portret własny", "Żydzi polscy", "Między Giewontem a Parnasem" oraz ekspozycje dzieł Tadeusza Kantora, Józefa Czapskiego, Jana Matejki, Henryka Rodakowskiego i Marca Chagalla.
Doprowadził do zakończenia rozbudowy Gmachu Głównego, gdzie otworzył trzy galerie: sztuki polskiej XX wieku, rzemiosł artystycznych i militariów. Przyczynił się do stworzenia w Krakowie Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha oraz do otwarcia nowych filii Muzeum Narodowego: Domu Józefa Mehoffera oraz Domu Stanisława Wyspiańskiego.
Był autorem lub współautorem wielu książek i artykułów na temat muzealnictwa i sztuki.
Pełnił między innymi funkcję prezesa Fundacji Kyoto - Kraków K. Zachwatowicz I A. Wajdy, prezesa Fundacji Książąt Czartoryskich przy Muzeum Narodowym w Krakowie, przez kilka kadencji był wiceprzewodniczącym Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Rady Muzeów (ICOM). Członek Międzynarodowej Rady Muzeów (International Council of Museums – ICOM). Laureat nagrody ministra kultury i sztuki w dziedzinie muzealnictwa, odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Pochowany na cmentarzu Rakowickim (Kwatera LI, rząd 4, miejsce 4).
wybrane prace:
nowe oddziały:
1974 – Muzeum K. Szymanowskiego w willi Atma w Zakopanem
1983 – Muzeum S. Wyspiańskiego
1986 – Dom J. Mehoffera
1994 - Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, usamodzielnione w 2005 roku
wystawy:
1979 - Polaków portret własny
1989 – Żydzi polscy
1997 – Między Giewontem a Parnasem
wybrane publikacje:
1963 – Zamki Ziemi Opolskiej z K. Pszczyńskim
1965 – Ziemia Nyska praca zbiorowa
1970 – Średniowieczne obwarowania miast ziemi opolskiej
1987 – z Franciszkiem Stolotem Muzeum Narodowe w Krakowie. Historia i wybór zabytków
1994 – z Franciszkiem Stolotem <i>Muzea Krakowa</i>
kalendarium
1954–1959 – studiował na UJ
1960-1964 – kierownik Muzeum Regionalnego w Nysie
1964-1970 – dyrektor Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu
1970–1974 – wicedyrektor ds. naukowych i oświatowych Muzeum Narodowego w Krakowie
1974–1985 i 1989–2000 – dyrektor Muzeum Narodowego w Krakowie
1986-1989 – wicedyrektor Muzeum UJ
1988-1998 - prezes Fundacji Kyoto - Kraków K. Zachwatowicz i A. Wajdy
1991-2000 – prezes Fundacji Książąt Czartoryskich przy Muzeum Narodowym w Krakowie
1996 – laureat nagrody ministra kultury i sztuki w dziedzinie muzealnictwa
2000 IV 1 – przeszedł na emeryturę
2000 – odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
źródła:
Tadeusz Chruścicki, wiadomości.wp.pl [dostęp 12.02.2002]
Zofia Gołubiew: Drobiazgi kultury. Dyrektor, plus.dziennikpolski24.pl [dostęp 15.03.2020]