Rafał Melchior Chyliński
(6 stycznia 1694 Wysoczka koło Buka – 2 grudnia 1741 Łagiewniki obecnie część Łodzi)
błogosławiony, franciszkanin, asceta, opiekun ubogich i chorych
rodzina
syn Jana Arnolfa, herbu Bończa, i Marianny Małgorzaty z Kierskich, należących do drobnej szlachty wielkopolskiej
miał pięć sióstr i młodszego brata Michała Stanisława, który go przeżył i wraz z siostrą był świadkiem na procesie informacyjnym, cztery siostry zmarły w latach dziecięcych, ojciec w czasie grasującej w latach 1708-1709 zarazy, a matka o rok przeżyła o. Rafała i zmarła w 1742 r. w Łagiewnikach, dokąd się przeniosła i żyła na tzw. Dewocji
biogram
Po ukończeniu szkoły parafialnej dostał się wraz z bratem Michałem do jezuickiego kolegium humanistycznego w Poznaniu, której rektorem i wykładowcą był słynny tłumacz Biblii na język polski, ksiądz Jakub Wujek (1541-1597). Po trzech latach nauki opuścił kolegium (prawdopodobnie z powodu choroby i śmieci ojca) i po krótkim pobycie w domu zaciągnął się do wojska.
Istnieją rozbieżności wśród biografów, w jakiej formacji wojskowej służył Melchior i u którego króla. O. Kubit podaje, że u króla Stanisława Leszczyńskiego, o. Bernatek twierdzi, że służył w rajtarii króla Augusta II Sasa, pod marszałkiem Joachimem Flemmingiem. W wojsku otrzymał stopień chorążego, stacjonował w ziemi wieluńskiej, a następnie w Krakowie. Do jego obowiązków należało rozliczanie finansów jednostki oraz poszczególnych pancernych. Po trzech latach porzucił wojsko i w Krakowie wstąpił do zakonu franciszkanów, gdzie otrzymał imię zakonne Rafał.
Studia teologiczne odbył w Kaliszu i Obornikach, a święcenia kapłańskie otrzymał w Poznaniu. Pracował w różnych klasztorach, między innymi w Radziejowie, Pyzdrach, Poznaniu, Warszawie, Kaliszu, Gnieźnie, Warce, Krakowie i najdłużej w Łagiewnikach koło Łodzi. Słynął z ascetycznego trybu życia, mieszkał w nie ogrzewanych celach zakonnych, nosił włosiennicę. Często pościł i umartwiał się, aby zadośćuczynić Bogu za grzechy ludzi. Był cenionym kaznodzieją, spowiednikiem i opiekunem cierpiących, ubogich i opuszczonych. Często powtarzał dewizę: "Miłujmy Pana, wychwalajmy Pana zawsze, nigdy Go nie obrażajmy". Jak przypuszczają jego biografowie, surowość życia o. Rafała, a zwłaszcza rozdawanie mienia zakonnego ubogim, były przyczyną przenosin do różnych klasztorów. Kiedy przełożeni skierowali go do pracy w Łagiewnikach, napisali o nim w opinii: "Grozi głodem dla mieszkańców domu".
Zmarł w Łagiewnikach, zaraziwszy się podczas posługiwania chorym. Umarł w opinii świętości, a proces beatyfikacyjny rozpoczął się jeszcze w XVIII wieku. Jego grób stał się miejscem licznych pielgrzymek. Ciało Rafała w naturalny sposób zmumifikowało się, zachowały się między innymi wyraźne rysy twarzy.
Ojciec Święty Jan Paweł II podczas beatyfikacji o. Rafała powiedział, że jego życie "jest protestem i ekspiacją. Bardziej niż protestem, ekspiacją za to wszystko, co zniszczyło Polskę". Nawiązał w ten sposób do postawy i życia franciszkanina, które przypadło na niełatwe w dziejach Polski czasy saskie.
Jego ciało spoczywa w klasztorze Franciszkanów w Łagiewnikach.
kalendarium
1712 – zaciągnął się do wojska
1715 IV 4 – otrzymał habit zakonny i imię zakonne Rafał z rąk o. Aleksandra Sierakowskiego ówczesnego gwardiana klasztoru krakowskiego i mistrza nowicjatu
1716 IX 26 – złożył śluby wieczyste
1717 XII – otrzymał święcenia kapłańskie
1728–1736 i 1738–1741 – przebywał w sanktuarium łagiewnickim koło Łodzi
1729 – przebywał w Warce w kościele i klasztorze ojców Franciszkanów
1736–1738 – w czasie epidemii przebywał w Krakowie
1991 VI 9 – w Warszawie, w Parku Agrykola, papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym
źródła:
Piotr Mielczarek OFMConv., Sanktuarium św. Antoniego w Łagiewnikach, Niepokalanów 1996
Słownik biograficzny historii Polski, Ossolineum, Wrocław 2005