Czesław Domagała
(27 sierpnia 1911 Bogumiłowice - 19 lutego 1998 Kraków)
działacz komunistyczny, poseł na Sejm PRL
rodzina
syn Adama i Marianny
biogram
Posiadał wykształcenie średnie. Był aktywny w Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”, a następnie wstąpił do Komunistycznej Partii Polski. Za działalność komunistyczną był represjonowany i osadzony w Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej.
Po wojnie związał się z Polską Partią Robotniczą, która cztery lata później weszła w skład Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W strukturach PPR kierował Wydziałem Wojskowym Komitetu Centralnego, a przez blisko trzy lata pełnił równocześnie funkcję zastępcy kierownika Wydziału Personalnego KC. Był także II sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego w Łodzi.
W PZPR zajmował szereg wysokich stanowisk partyjnych: był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego w Łodzi, członkiem oraz zastępcą przewodniczącego Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej, I sekretarzem KW w Gdańsku, kierownikiem Wydziału Ogólnego KC, zastępcą członka i członkiem Komitetu Centralnego, inspektorem Wydziału Rolnego KC, a także I sekretarzem KW w Krakowie.
Pochowany na cmentarzu w Cedzynie (kwatera GA 8, rząd 1, grób 2).
kalendarium
1933–1938 - członek Komunistycznej Partii Polski
1936–1937 - przebywał w Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej
1944 XII – członek Polskiej Partii Robotniczej
1945 II - kierownik Wydziału Wojskowego Komitetu Centralnego PPR
1948 - II sekretarz Komitetu Wojewódzkiego w Łodzi
1948-1949 - I sekretarz KW PZPR w Łodzi
1948 – członek Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej
1949–1950 - zastępca przewodniczącego Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej
1950-1951 - I sekretarza KW w Gdańsku
1951–1952 - kierownik Wydziału Ogólnego KC
1952, 1965 i 1969 - uzyskiwał mandat posła na Sejm PRL w okręgach kolejno Piotrków Trybunalski i (dwukrotnie) Chrzanów
1952-1957 - podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa
1954-1968 - zastępca członka Komitetu Centralnego
1957-1958 - inspektor Wydziału Rolnego KC
1958–1965 - pełnił funkcję przewodniczącego prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach
1959 – Order Sztandaru Pracy
1965-1971 - I sekretarz KW w Krakowie
1968-1971 – członek KC
1968 – Złota Odznaka Związku Nauczycielstwa Polskiego
Gazeta Krakowska
Marek Lubaś-Harny, 30 kwietnia 2010:
(….)
Wąs - ozdoba trybuny
Jak po dniu przychodzi noc, tak po Motyce nastał w Krakowie Czesław Domagała, zwany powszechnie Wąsem. Dziennikarz Leszek Mazan wspomina. - Był to człowiek z kompleksem niskiego wykształcenia, który zasłynął z barwnego języka w rodzaju: "Chuligaństwo w Posce urosło do menstruacyjnych rozmiarów" czy "Zginęły katakumby trupów". Pracownicy komitetu panicznie się go bali, do tego stopnia, że nikt nie chciał wsiadać z nim do windy. Jeden z sekretarzy, który kupił sobie nowy samochód, nigdy nie przyjeżdżał nim do pracy, ze strachu, że zostanie posądzony o drobnomieszczańskie zapędy. Mówią też, że przewodniczący Rady Narodowej Miasta Krakowa Zbigniew Skolicki, któremu Kraków wiele zawdzięcza, rozchorował się ciężko na serce po tym, jak Domagała chciał zabudować Błonia.
Fatalnie zapisał się Domagała także w marcu 1968 roku. Podczas wiecu, przebiegającego pod hasłami "Studenci do nauki, literaci do piór, syjoniści do Syjamu", z trybuny na Rynku wygłosił jadowitą mowę, w której ujawniły się jego wszystkie antyinteligenckie kompleksy: "Nie byli, nie są i nigdy nie będą sumieniem narodu pismacy, różni Słonimscy i Jasienice…". Oczywiście, w podtekście zawarte było także "wiadome pochodzenie" owych "pismaków". Na szczęście, nie udało mu się wysłać przeciw studentom wojska, ale tylko dlatego że ówczesny dowódca dywizji powietrzno-desantowej gen. Edwin Rozłubirski odmówił wykonania takiego polecenia. Minęły niespełna dwa miesiące i 1 Maja jakby w ogóle już nie pamiętano o Marcu. Prasa donosiła radośnie: "Po chmurnym poranku zajaśniało piękne słońce, które opromieniło trybunę, ozdobioną portretami Marksa, Engelsa, Lenina, Gomułki, Spychalskiego, Cyrankiewicza…". Nie dodano już, że największą ozdobą trybuny był żywy Czesław Domagała, ale to się rozumiało samo przez się.
Uzyskiwał mandat posła na Sejm PRL w okręgach kolejno Piotrków Trybunalski i (dwukrotnie) Chrzanów. W trakcie I kadencji zasiadał w Komisji Obrotu Towarowego, a w trakcie IV i V w Komisji Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów.