Kaja Danczowska
(25 marca 1949 Kraków - )
skrzypaczka, pedagog
rodzina
córka Juliana Tennera, lekarza i Beatrycze Danczowskiej, historyczki sztuki
Kaja Danczowska (1949-), skrzypaczka
matka wychowywała ją sama
ma córkę Justynę, pianistka
biogram
Już jako siedmioletnia dziewczynka zaczęła uczyć się gry na skrzypcach pod kierunkiem Jana Stasicy, a później kształciła się u Eugenii Umińskiej. W jej klasie studiowała następnie w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, którą ukończyła z wyróżnieniem. Równolegle odbyła także dwuletni kurs mistrzowski w konserwatorium w Moskwie, pracując pod okiem Dawida Ojstracha.
Jest laureatką wielu konkursów skrzypcowych – zarówno polskich, jak i międzynarodowych. W trakcie kariery koncertowała i współpracowała między innymi z Krystianem Zimermanem, Janem Krenzem, Jerzym Maksymiukiem, Krzysztofem Pendereckim, Stanisławem Skrowaczewskim, Antonim Witem, Jerzym Katlewiczem, Heinzem Holligerem, Gidonem Kremerem oraz Mischą Maiskym.
Uchodzi za artystkę o wyjątkowo szerokim repertuarze, obejmującym właściwie całe piśmiennictwo skrzypcowe. Recenzenci i krytycy (między innymi Lucjan Kydryński, Leszek Polony, Dorota Szwarcman, Jacek Berwaldt, Robert Layton, Jakub Puchalski) akcentują jej znakomitą technikę, czystość intonacji i dźwięku, a zarazem silne, emocjonalne zaangażowanie interpretacyjne.
W jej dorobku znajdują się nagrania płytowe wydawane przez cenione wytwórnie, a także ponad 300 archiwalnych rejestracji radiowych, przede wszystkim dla Polskiego Radia i rozgłośni RIAS. Od ukończenia studiów jest związana z działalnością dydaktyczną w krakowskiej Akademii Muzycznej, gdzie uzyskała tytuł profesora zwyczajnego. Zasiadała również w jury licznych konkursów skrzypcowych w Polsce i za granicą. Mieszka w Krakowie przy ul. Czystej.
wybrane prace:
1992 - Koncert Skrzypcowy A-dur Mieczysława Karłowicza z Orkiestrą Polskiego Radia i Telewizji w Krakowie pod batutą Antoniego Wita (Le Chant du Monde)
1994 - Koncert Podwójny na Skrzypce i Wiolonczelę „LILA” Konstantego Regameya z Andrzejem Bauerem i Sinfonią Varsovią pod dyrekcją Wojciecha Michniewskiego (Swiss Broadcasting Corporation)
1997 - I i II Koncert Skrzypcowy Karola Szymanowskiego z Orkiestrą Filharmonii Narodowej pod dyrekcją Kazimierza Korda (PolyGram)
kalendarium
1956 - rozpoczęła naukę gry na skrzypcach u Jana Stasicy
od 1957 - uczęszczała na lekcje do Eugenii Umińskiej
1959 - zajęła 1. miejsce na Ogólnopolskim Konkursie Skrzypcowym we Wrocławiu
1967-1972 - studia w PWSM w Krakowie w klasie skrzypiec Eugenii Umińskiej
1967 - zdobyła 3. nagrodę na V Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu
1968 – matura w Państwowym Liceum Muzycznym w Krakowie
1969 - zdobyła 2. nagrodę na Konkursie Skrzypcowym im. A. Curci w Neapolu
1970 - zdobyła 2. nagrodę na Konkursie Wykonań Muzycznych w Genewie
1970-1972 - kurs mistrzowski w konserwatorium w Moskwie u Dawida Ojstracha
1974-1976 - uczestniczyła w zorganizowanym przez rząd Kanady dwuletnim kursie mistrzowskim prowadzonym przez Ruggiero Ricciego
1975 - zdobyła 3. nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Radiowym w Monachium
1976 – Nagroda Państwowa II stopnia
1976 - zdobyła srebrny medal na Międzynarodowym Konkursie Muzycznym im. Królowej Elżbiety Belgijskiej w Brukseli
1977 – Nagroda Miasta Krakowa
1979, 1991, 1998 – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki
1982 – Nagroda Ministra Spraw Zagranicznych
1984 – Nagroda Komitetu do spraw Radia i Telewizji
1986 – Złoty Krzyż Zasługi
1986 - jurorka Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu
1986 - jurorka Konkursu Skrzypcowego w Tokio
1992 – Nagroda Wojewody Krakowskiego
1992, 1998 - jurorka Konkursu Skrzypcowego w Monachium
1997 - otrzymała tytuł profesora zwyczajnego
1998 – Nagroda Fundacji Kultury Polskiej
1999 - jurorka Konkursu Skrzypcowego w Nowym Jorku
1999 – Excellent in Teaching Fundacji Robinsonów
2000 - jurorka Konkursu Skrzypcowego w Odense
2001 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
2006 – Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
2009 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
2012 III 3 - wraz z córką Justyną, podróżowała pociągiem, który uczestniczył w katastrofie kolejowej pod Szczekocinami. Obie nie doznały obrażeń
2016 – Tytuł doctora honoris causa Akademii Muzycznej w Krakowie
źródła:
Danczowska Kaja, [w:] Władysław Tyrański, Kto jest kim w Krakowie : lokalne władze, urzędy, instytucje, środowiska : edukacja, zatrudnienie, pozycja zawodowa, działalność polityczna i społeczna, sympatie polityczne, rodzina, rozrywki i upodobania (dane z 1999 roku), Kraków 2000
Katarzyna Marczak: Kaja. Biografia Kai Danczowskiej. Kraków 2020 Renata Radłowska, Ostatni wagon: o ocalonych z katastrofy pod Szczekocinami, „Gazeta Wyborcza”, 9 marca 2012
Marek Kozubel, Majerski, Tadeusz, [w:] Zostali na Wschodzie. Słownik inteligencji polskiej w ZSRS 1945–1991 (red. nauk. Adam Hlebowicz), Warszawa 2021