Jan Konstanty Dąbrowski
(21 grudnia 1890 Krosno – 17 lipca 1965 Kraków)
historyk, nauczyciel akademicki
rodzina
syn Konstantego i Emilii z Krupińskich
jego ojciec pochodził z Bukowska, posiadał średniej wielkości gospodarstwo rolne, tartak i garbarnię w Krośnie
Jan Konstanty Dąbrowski (1890-1965), źródło: IKC 1937
brat Stanisława (1892-1973), żona Władysława Augustynowicz, i Tadeusza
1912 XI 26 – zaręczony ze Stefanią Śmigilus
23 października 1919 roku w kościele Zbawiciela w Warszawie poślubił Stefanię Śmilgius, córkę rosyjskiego oficera Franciszka Smilgiusa, komendanta twierdzy dyneburskiej i Stanisławy z Ryllewiczów
dzieci: Stefania Emilia (1927-1933), Elżbieta (1936-?)
biogram
Uczył się w szkole powszechnej w Krośnie, a po śmierci ojca jego matka wraz z trzema synami przeniosła się do Krakowa. Tam ukończył czteroklasową szkołę powszechną, a następnie Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego. Podjął studia historyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, w trakcie których opanował język węgierski. Na uczelni związał się z organizacją Niezależna Młodzież Narodowa, później przekształconą w Młodzież Niepodległościową, której organem było „Zarzewie”. Wstąpił też do Legii Niepodległości – środowiska, które powołało tajną Armię Polską i równocześnie wspierało legalnie działające Polskie Drużyny Strzeleckie. Zasiadał w Delegacji Okręgowej Legii Niepodległości w Krakowie i zajmował się kolportażem nielegalnej prasy na obszarze Królestwa Kongresowego.
Został zatrzymany przez władze rosyjskie na stacji Granica, posługując się fałszywym nazwiskiem Józefa Ostuszki; skonfiskowano mu wówczas 120 numerów „Zarzewia”. Zanim rodzina zdołała interweniować, przewieziono go do Piotrkowa i osadzono w więzieniu. Po wpłaceniu przez matkę kaucji w wysokości 1000 rubli odzyskał wolność, jednak nałożono na niego zakaz opuszczania miasta. W tej sytuacji zamieszkał w Piotrkowie, a później w Dziwlach, gdzie poznał swoją przyszłą narzeczoną i żonę – Stanisławę Stefanię Smilgius. Ostatecznie wyjechał do Krakowa, nie stawiając się przed sądem w Warszawie, który uznał go za zbiega i zarządził przepadek kaucji.
Po powrocie kontynuował przerwane studia. Na ich zakończenie przygotował rozprawę doktorską „Elżbieta Łokietkówna”, recenzowaną przez profesorów Stanisława Krzyżanowskiego i Franciszka Bujaka. Obaj podkreślali jego dobrą orientację w źródłach i literaturze; Krzyżanowski sugerował wprawdzie pogłębienie pracy i usunięcie fragmentu o pozamałżeńskich dzieciach Karola Roberta, jednak uznał ją za istotny wkład w badania nad epoką. Bujak wysoko ocenił warsztat badawczy, choć wytknął pewną nieporadność redakcyjną i zbyt powierzchowne ujęcie części problemów. Następnie zdał rygoroza: z historii i geografii przed komisją pod przewodnictwem dziekana prof. Jana Rozwadowskiego oraz egzaminatorów (Franciszek Szwarcenberg-Czerny, Stanisław Krzyżanowski, Franciszek Bujak) – z wynikiem celującym – a także z filozofii, w obecności dziekana i dwóch egzaminatorów (Witold Rubczyński, Władysław Heinrich), również na ocenę celującą. W efekcie uzyskał tytuł doktora filozofii.
W tym samym roku zdał egzaminy uprawniające do nauczania w szkołach średnich (w języku polskim) z historii i geografii. CK Rada Szkolna Krajowa mianowała go zastępcą nauczyciela w III Gimnazjum w Krakowie, a następnie w II Gimnazjum św. Jacka. Później został nauczycielem rzeczywistym na mocy decyzji Galicyjskiej Rady Szkolnej, opartej na rozstrzygnięciu polskiego Ministerstwa Wyznań i Oświecenia Publicznego.
Po zakończeniu studiów historycznych przez trzy semestry uczęszczał jeszcze na wykłady na Wydziale Prawa UJ (m.in. Bolesława Ulanowskiego, Stanisława Kutrzeby, Stanisława Estreichera, Michała Rostworowskiego, Władysława Heinricha i Stanisława Wróblewskiego). Rozpoczął również współpracę z Akademią Umiejętności, która opublikowała jego doktorat. Z ramienia Akademii uczestniczył w tzw. ekspedycji węgierskiej wraz z prof. Janem Łosiem, Janem Ptaśnikiem, docentem Stanisławem Zachorowskim oraz Władysławem Baronem z Archiwum Książąt Czartoryskich. Celem wyprawy było poszukiwanie poloników w archiwach węgierskich.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Drużyn Strzeleckich. Nie skierowano go jednak do służby frontowej – oddelegowano go do Komisji Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych, a po utworzeniu Naczelnego Komitetu Narodowego do Biura Prasowego przy jego Prezydium, gdzie pełnił funkcję referenta do spraw węgierskich. Ponieważ biuro działało mało sprawnie i wkrótce je zlikwidowano, przeniósł się do Biura Prasowego przy Departamencie Wojskowym NKN, nadal zajmując się problematyką węgierską.
NKN przykładał dużą wagę do propagowania sprawy polskiej na Węgrzech – tym bardziej że rząd Stefana Tiszy odnosił się niechętnie do koncepcji przebudowy monarchii austro-węgierskiej w duchu trializmu i nie brał pod uwagę odbudowy polskiej państwowości. W Budapeszcie powołano więc stałą delegaturę NKN (tzw. Reprezentację Polską), kierowaną przez Tadeusza Stamirowskiego, z Janem Dąbrowskim jako referentem. Od tej pory spędzał wiele czasu w stolicy Węgier, przesyłając do Krakowa raporty o sytuacji politycznej: działaniach opozycji, przebiegu debat parlamentarnych i możliwych scenariuszach rozwoju wydarzeń. Równocześnie publikował artykuły w prasie, m.in. w „Wiadomościach Polskich”, „Czasie” i „Dzienniku Narodowym”. Opracował także ważną, do dziś cenną informacyjnie broszurę „Sprawa polska na Węgrzech 1914–1916”. W swoich poglądach wspierał linię NKN i wyraźnie sympatyzował z narodowymi aspiracjami Węgrów.
Po buncie II Brygady pod Rarańczą i internowaniu legionistów został wysłany przez NKN do Husztu, aby zebrać informacje o ich losie. Gdy NKN ostatecznie przestał istnieć, kontynuował działalność w ramach reprezentacji Rady Regencyjnej, wspierając internowanych na Węgrzech polskich żołnierzy.
W czasie wojny nie porzucił też pracy naukowej i nadal prowadził kwerendy w węgierskich archiwach. Otrzymywał stypendium z funduszu Kazimierza Klimkowskiego przyznane przez Senat UJ, a sekretarz Akademii Umiejętności prof. Bolesław Ulanowski zachęcił go do ubiegania się o prestiżowe stypendium Wiktora Osławskiego. Dzięki niemu mógł dokończyć monografię „Ostatnie lata Ludwika Wielkiego 1370–1382”, wydaną przez Akademię Umiejętności. Na podstawie tej pracy habilitował się na Wydziale Filozoficznym UJ w zakresie historii średniowiecznej. Następnie decyzją Naczelnika Państwa został mianowany profesorem nadzwyczajnym historii średniowiecznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, jednak po zmianie decyzji Ministerstwa Wyznań i Oświecenia Publicznego ostatecznie skierowano go do Wilna, gdzie podjął pracę na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu im. Stefana Batorego. Później, również z nominacji Naczelnika Państwa, został profesorem nadzwyczajnym historii średniowiecznej na Uniwersytecie Jagiellońskim, a po śmierci swojego mistrza, Stanisława Krzyżanowskiego, objął Katedrę Historii Średniowiecznej.
W dwudziestoleciu międzywojennym jego zasadniczym polem badawczym pozostawało średniowiecze. Szczególnie interesowały go relacje polsko-węgierskie i polsko-czeskie, dzieje Śląska, Spisza, państwa krzyżackiego, a także zagadnienia związane z Turcją, papiestwem, Włochami i Francją. Badał również historię miast (w tym Krakowa), kwestie kultury średniowiecznej, organizację wojska oraz początki humanizmu. Ten nurt pracy naukowej znalazł wyraz w dwutomowych „Dziejach Polski średniowiecznej”, których był współautorem obok Romana Grodeckiego i Stanisława Zachorowskiego. Wydane w Krakowie dzieło, znane jako „trojaczki”, stało się bardzo popularnym podręcznikiem i w znacznym stopniu kształtowało świadomość historyczną studentów w okresie międzywojennym. Autorzy przedstawili w nim ówczesny, najnowszy stan badań, oparli się na źródłach, unikając prostego powielania wcześniejszych opracowań, a całość pozbawili ideologicznych założeń.
Jego zainteresowania wykraczały jednak poza mediewistykę. Dla serii „Wielka Historia Powszechna” wydawnictwa Trzaska, Evert i Michalski opracował część tomu IV – „Dzieje Europy od schyłku X do XIV wieku” (1937) – oraz obszerną, liczącą 1026 stron część tomu VII poświęconą „Wielkiej wojnie 1914–1918” (1939). Choć w międzywojniu nie należał do żadnej partii, żywo śledził politykę krajową i wydarzenia międzynarodowe, które komentował m.in. na łamach „Czasu”, „Wiadomości Polskich”, „Przeglądu Politycznego” i „Kuriera Literacko-Naukowego”. Opublikował też niewielką broszurę „Polska a przyszła wojna”, w której analizował położenie geopolityczne państwa. Przekonywał, że nienaturalny przebieg granic – z trudnymi do obrony „korytarzami” pomorskim i wileńskim – będzie jednym z czynników prowadzących do konfliktu, który uważał za nieuchronny. Jako długofalowy cel wskazywał rewizję granic poprzez przyłączenie Opolszczyzny i części Prus Wschodnich, przy jednoczesnej neutralizacji pozostałych ziem tej prowincji. Wschodnią granicę oceniał jako bardzo trudną do utrzymania, a za trwałą linię graniczną widział raczej Bug – a nawet dalej na wschód.
Sądził, że I wojna światowa przyniosła trwałe przetasowania w układzie międzynarodowym, zwłaszcza nieodwracalny rozpad dawnego sojuszu francusko-rosyjskiego, i przewidywał, że Rosja w przyszłości będzie skłaniała się ku współpracy z Niemcami. W jego ocenie każda próba zmiany europejskiego ładu uderzy najpierw w Polskę, a przyszły konflikt będzie dotyczył nie tylko granic, lecz także samego istnienia państwa. Zakładał, że Polska może zostać zmuszona do walki na dwa fronty: wobec Rosji – do obrony granicy i działań politycznych na rzecz niepodległości Ukrainy oraz Białorusi, natomiast przeciw Niemcom – do skierowania głównych sił, zajęcia prawego brzegu dolnej Wisły i całego Śląska, by utrzymać Warszawę do czasu nadejścia pomocy sojuszniczej. W razie niepowodzenia widział konieczność ratowania armii poprzez oddanie stolicy i wycofanie na Podkarpacie, w rejon „wideł” Wisły i Sanu, gdzie kraj mógłby przetrwać do chwili wsparcia sprzymierzeńców i późniejszych rokowań pokojowych. Uważał przy tym, że wzmocnienie takiej „twierdzy” na południu wymagałoby umocnienia sojuszu z Rumunią, współpracy z Węgrami i uzyskania z nimi wspólnej granicy; Czechom natomiast nie ufał, widząc w nich raczej słabego partnera. Postulat rumuńsko-węgierskiego pojednania, choć mało realny, wynikał – jak się podkreśla – także z jego sympatii do Węgrów.
Mimo świadomości zagrożeń podkreślał ogromną rolę sił zbrojnych, ale był zdecydowanym zwolennikiem cywilnej kontroli nad wojskiem. W artykule „Organizacja naczelnych władz wojskowych a ustrój Rzeczypospolitej”, opublikowanym w „Bellonie”, argumentował, że brak skutecznego nadzoru politycznego nad armią przyczynił się do klęski Niemiec w I wojnie światowej. Opowiadał się za równowagą między czynnikami cywilnymi i wojskowymi: w czasie pokoju – za realną kontrolą cywilną, a w czasie wojny – za zachowaniem harmonii przy jednoczesnym wyposażeniu naczelnego wodza w szerokie kompetencje, osadzone jednak w porządku konstytucyjnym i powiązane z odpowiedzialnością. Tym samym wspierał projekt organizacji władz wojskowych przedstawiany przez Władysława Sikorskiego, podkreślając przywiązanie do zasad demokracji i obowiązującego ładu prawnego.
Zainteresowanie polityką, wsparte erudycją historyczną, umożliwiło mu także wykładanie w Szkole Nauk Politycznych, która pozyskiwała kadrę głównie spośród pracowników Wydziału Prawa i Wydziału Filozoficznego UJ. Prowadził zajęcia z polityki międzynarodowej państw europejskich oraz historii stosunków międzynarodowych.
Był również cenionym autorem podręczników i pomocy dydaktycznych dla szkół średnich. Jego podręczniki gimnazjalne (klasy I–IV) wznawiano wielokrotnie, także po reformie szkolnej z 1932 roku, a po II wojnie światowej były popularne w polskich środowiskach emigracyjnych. Ministerstwo Spraw Zagranicznych oraz Polska Komisja Porozumiewawcza do spraw Podręczników delegowały go – wraz z Władysławem Konopczyńskim i Wacławem Sobieskim – do oceny podręczników historii powszechnej pod kątem ujęcia polskich dziejów oraz do rozmów z przedstawicielami Niemiec w sprawie uzgadniania treści szkolnych.
W okresie międzywojennym działał aktywnie w Polskiej Akademii Umiejętności: najpierw jako członek korespondent i przewodniczący utworzonej Komisji Historii Wojskowości w Polsce, a następnie jako członek czynny. Utrzymywał też kontakty i współpracę z zagranicznymi ośrodkami naukowymi oraz uniwersyteckimi, przede wszystkim na Węgrzech i we Włoszech.
Po wybuchu II wojny światowej został zatrzymany przez Niemców wraz z grupą profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego w ramach Sonderaktion Krakau i wywieziony do więzienia we Wrocławiu. Wkrótce jednak odzyskał wolność – wraz z prof. Zygmuntem Sarną – dzięki interwencji węgierskiej. W okresie okupacji prowadził konspiracyjne seminarium magisterskie, którego rezultaty po wojnie Uniwersytet Jagielloński oficjalnie uznał. Gdy tylko Niemcy wycofali się z Krakowa i uczelnia natychmiast wznowiła działalność, bez zwłoki powrócił do pracy na uniwersytecie.
W latach powojennych pełnił na UJ liczne funkcje: był dziekanem Wydziału Humanistycznego, prodziekanem i prorektorem, a także kierował Instytutem Historii. Otrzymał tytuł doktora nauk historycznych nadawany przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną dla Pracowników Nauki. Równocześnie całkowicie zrezygnował z publicystyki politycznej – publikował wprawdzie w „Tygodniku Powszechnym”, „Dzienniku Polskim” i „Dzienniku Literackim”, jednak wyłącznie teksty o charakterze historycznym. W charakterystyce sporządzonej w dziale kadr UJ podkreślano, że nie angażował się w politykę, unikał tematów politycznych i pozostawał bezpartyjny.
Skupił się na badaniach mediewistycznych oraz na dziejach Krakowa. Inspirował też prace poświęcone losom miasta i poniesionym stratom w czasie okupacji niemieckiej. Pod jego redakcją ukazały się m.in. zbiorowy tom „Kraków pod rządami wroga” jako nr 104 „Biblioteki Krakowskiej” oraz „Kraków w latach okupacji 1939–1945. Studia i materiały” jako tom 31 „Rocznika Krakowskiego”. Do końca życia kierował zespołem przygotowującym reedycję „Annales” Jana Długosza. Planował również obszerną monografię pt. „Monarchie stanowe w Polsce, Czechach i na Węgrzech i wpływ zachodzących u nich przemian gospodarczych i społecznych na wzajemne ich stosunki”, lecz nie zdążył jej napisać; opublikował jedynie wstępne studium „Korona Królestwa Polskiego w XIV wieku”.
Był niezwykle pracowitym badaczem, dydaktykiem i popularyzatorem wiedzy. Łącznie ogłosił 657 publikacji naukowych oraz popularnonaukowych. Wypromował 23 doktorów i 86 magistrów. Do grona jego uczniów należeli m.in. Józef Garbacik, Krystyna Pieradzka, Józef Dużyk, Danuta Rederowa, Krystyna Stachowska, Stanisław Gawęda, Julia Radziszewska, Karol Piotrowicz, Kazimierz Popiołek i Stanisław Nowogrodzki. Wspominali oni, że dbał o swoich wychowanków nie tylko w trakcie studiów, lecz także później, wspierając ich dalszy rozwój naukowy.
Pełnił również liczne funkcje publiczne: był prezesem Polskiego Towarzystwa Historycznego, aktywnie działał w Polskiej Akademii Umiejętności i w Polskiej Akademii Nauk, a także został wybrany na sekretarza generalnego PAU. Objął tę odpowiedzialną funkcję w czasie, gdy władze komunistyczne przejmowały kontrolę nad nauką w Polsce, a jego ówczesna postawa i decyzje bywają dziś oceniane krytycznie.
Na początku lat 50. los PAU stanął pod znakiem zapytania w związku z rządowym projektem powołania w Warszawie ściśle scentralizowanej Polskiej Akademii Nauk, wzorowanej na instytucji radzieckiej. Nowa akademia miała przejąć zasoby istniejących towarzystw naukowych, które następnie miały się samorozwiązać. Planowano, by PAN została powołana na wniosek samych uczonych podczas starannie przygotowanego I Kongresu Nauki Polskiej. W trakcie przygotowań wywierano presję na PAU, aby się rozwiązała. Jan Dąbrowski dopuszczał możliwość przekształcenia PAU w PAN wraz z przeniesieniem do nowej struktury wszystkich członków – przede wszystkim w celu zachowania miejsc pracy. Walne Zgromadzenie PAU, podejmując uchwałę o przekazaniu placówek i majątku, nie dokonało jednak formalnej likwidacji Akademii.
Mimo to przedstawiciele władz PAU – wraz z Dąbrowskim – weszli do Komisji Organizacyjnej PAN oraz do Prezydium Kongresu Nauki Polskiej, na którym bez przeszkód podjęto decyzję o utworzeniu PAN. W praktyce PAU znalazła się w stanie faktycznej, choć nieformalnej likwidacji. Dąbrowski, pozostając sekretarzem generalnym PAU, zasiadł jednocześnie w prezydium PAN i został członkiem rzeczywistym Wydziału Nauk Społecznych PAN. W nowej sytuacji dążył do utworzenia krakowskiego ośrodka PAN, który miałby zapewnić większą autonomię wobec warszawskiej centrali. Przedstawił odpowiedni projekt, jednak spotkał się on z negatywną opinią sekretarza KC PZPR Edwarda Ochaba.
Zapewniał też formalną ciągłość PAU – potrzebną m.in. do przejęcia kontroli nad placówkami zagranicznymi i Biblioteką Polską w Paryżu – choć jednocześnie bywał postrzegany jako „stary profesor”, którego należało stopniowo izolować. W okresie tworzenia PAN jego pozycja pozostawała jednak mocna. Został kuratorem Biblioteki Polskiej Akademii Nauk – Oddziału w Krakowie. Równocześnie, jako sekretarz generalny PAU, faktycznie nadzorował jednostki przekazywane PAN i w praktyce zarządzał również budynkiem akademii przy ul. Sławkowskiej 17 w Krakowie. Wykonywał liczne czynności administracyjne bez jednoznacznych podstaw prawnych, a także wydawał – uzgodnione z „czynnikiem partyjnym” – okólniki, m.in. dotyczące dyscypliny pracy, co budziło krytykę.
Na posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego PAN wrócił do koncepcji krakowskiej filii, wskazując na postępujący upadek życia naukowego w Krakowie. Prezydium PAN powierzyło jemu, Władysławowi Szaferowi (wiceprezesowi PAU) oraz Kazimierzowi Nitschowi (prezesowi PAU) opracowanie projektu utworzenia krakowskiego ośrodka. Jego działania weszły jednak w konflikt z inicjatywą reaktywacji Polskiej Akademii Umiejętności, podjętą przez środowisko PAU, które powołało Komitet dla Reaktywacji Akademii Umiejętności pod przewodnictwem Adama Krzyżanowskiego i Jana Miodońskiego. Dąbrowski nie poparł tej inicjatywy, zdecydowanie angażując się w tworzenie krakowskiego oddziału PAN. Nie uczestniczył w spotkaniu komitetu, a także demonstracyjnie opuścił Walne Zgromadzenie PAU, gdy przewodniczący Adam Krzyżanowski nie dopuścił do odczytania tajnej uchwały Prezydium PAN, którą Dąbrowski przyniósł. Dokument głosił, że PAN jest spadkobierczynią i kontynuatorką prac PAU, a tworzenie drugiej akademii w Krakowie byłoby sprzeczne z interesem polskiej nauki. Nie zaakceptował również uchwały PAU o reaktywacji instytucji pod nazwą Akademii Umiejętności w Krakowie.
Ostatecznie powstał krakowski Oddział PAN, a Dąbrowski wszedł do jego prezydium (równocześnie pozostając w prezydium PAN w Warszawie) i pełnił funkcję sekretarza odpowiedzialnego za nauki humanistyczne, a dodatkowo nadzorował administrację oddziału. Z kolei Akademia Umiejętności w Krakowie nie uzyskała zatwierdzenia statutu, a jej działalność została zawieszona, co oznaczało fiasko próby odtworzenia PAU pod zmienioną nazwą. Z tego powodu rola Jana Dąbrowskiego w tych wydarzeniach bywa określana jako „dwuznaczna”, zwłaszcza że formalnie cały czas pozostawał sekretarzem generalnym PAU (choć jego wynagrodzenie wypłacano już z budżetu PAN).
Przejście na emeryturę na Uniwersytecie Jagiellońskim oznaczało również kres jego aktywności w strukturach PAN: przestał być członkiem prezydium PAN i prezydium krakowskiego oddziału, nie kierował już też Biblioteką PAN w Krakowie. Oficjalne pożegnanie prof. Jana Dąbrowskiego nastąpiło po uroczystych obchodach jego 70. urodzin.
Pochowany na cmentarzu Salwatorskim.
wybrane prace:
1911 – Kraków a Węgry w wiekach średnich
1912 – Pochodzenie rodu Amadejów
1914 – Średniowieczne kroniki węgierskie w świetle ostatnich badań
1915 – Nowa historjografia węgierska
1918 - Ostatnie lata Ludwika Wielkiego 1370–1382
1920 – Znaczenie literatury historycznej węgierskiej dla historji polskiej
1921 – Władysław Łokietek
1922 – Polityka andegaweńska Kazimierza Wielkiego
1922 – Władysław I Jagiellończyk na Węgrzech, 1440-1444
1922 - Polska a przyszła wojna
1924 - Organizacja naczelnych władz wojskowych a ustrój Rzeczypospolitej
1924 – Węgry
1926 - Dzieje Polski średniowiecznej, współautor obok Romana Grodeckiego i Stanisława Zachorowskiego
1933 – Portret Kazimierza Wielkiego
1937 – Dzieje Europy od X do schyłku XIV wieku
1946 – Kraków pod rządami wroga
1956 – Korona Królestwa Polskiego w XIV wieku
1957 – Kraków. Studia nad rozwojem miasta
1958 – Studia nad początkami państwa polskiego
1964 - Kazimierz Wielki, twórca Korony Królestwa Polskiego
1964 - Dawne dziejopisarstwo polskie
1977 – Dziennik 1914-1918, wydany pośmiertnie, opracowanie J. Zdrada i E. Dąbrowska
kalendarium
1898 – rodzina przeniosła się do Krakowa
1900 – ukończył czteroklasową szkołę powszechną
1908 V 30 – zdał maturę
1908-1912 – studiował historię i historię prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim
1910 - wstąpił do Legii Niepodległości
1910 XI 14 – aresztowany na stacji Granica więziony w Piotrkowie Trybunalskim i Butyrkach
1911 VI 24 – uwolniony z więzienia
1911 XII – wyjechał do Krakowa
1912 X 9 – zdał egzamin z historii i geografii
1912 XI 4-5 i 14 - zdał egzaminy dopuszczające do zawodu nauczyciela szkół średnich z językiem wykładowym polskim z historii i geografii
1912 XII 19 – zdał egzamin z filozofii
1912 XII 20 – otrzymał tytuł doktora filozofii na podstawie pracy Elżbieta Łokietkówna
1913 I 18 – mianowany zastępcą nauczyciela w III Gimnazjum w Krakowie
1913 VII-IX – brał udział w ekspedycji węgierskiej
1913 X 1 – 1919 IX – nauczyciel w II Gimnazjum św. Jacka w Krakowie
1914 VIII 16 – oddelegowany do Biura Prasowego przy Prezydium Naczelnego Komitetu Narodowego (NKN)
1914–1916 - pobierał stypendium z funduszu Kazimierza Klimkowskiego
1915 VI – referent w delegaturze NKN w Budapeszcie
1917 – otrzymał stypendium Wiktora Osławskiego
1917-1918 – uzupełniał wykształcenie na uniwersytetach w Budapeszcie, Wiedniu i Paryżu
1918 - udał się z ramienia NKN do Huszt z zadaniem zebrania informacji o losie internowanych polskich legionistów
1918 VIII – wrócił do Krakowa
1919 VII 1 – mianowany rzeczywistym nauczycielem
1919 - habilitował się na Wydziale Filozoficznym UJ w zakresie historii średniowiecznej
1919 VIII 18 - mianowany profesorem nadzwyczajnym w zakresie historii średniowiecznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie
1919 X 1 – 1920 IX 20 - na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie
1920 X 7 - mianowano go profesorem nadzwyczajnym historii średniowiecznej na Uniwersytecie Jagiellońskim (decyzja Naczelnika Państwa z 1 października 1920 r.), gdzie po śmierci swego mistrza Stanisława Krzyżanowskiego objął Katedrę Historii Średniowiecznej
1920-1961 – kierował Katedrą Historii Średniowiecznej na UJ
1920/1921 - zgłosił wykład zatytułowany „Sprawy litewskie i białoruskie w czasie wojny”
1921/1922 – wykład „Kwestia wschodnia w XIX i XX wieku”
1923 I 19 - Rada Wydziału Filozoficznego UJ wystąpiła do Ministerstwa Wyznań i Oświecenia Publicznego z wnioskiem o nadanie mu tytułu profesora zwyczajnego
1924/1925 – wykład „Historia dyplomatyczna kwestii wschodniej”
1924 IX 29 - Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej mianował go profesorem zwyczajnym historii średniowiecznej UJ
1924 - członek Węgierskiej Akademii Umiejętności
1925 II 27 - złożył przysięgę
1925 – członek Towarzystwa im. Petőfiego
1925 - członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności
1927 - polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Polska Komisja Porozumiewawcza do spraw Podręczników wydelegowały go do oceny podręczników do historii powszechnej pod kątem prezentacji polskich dziejów oraz do współpracy z przedstawicielami Niemiec w sprawie wspólnego uzgodnienia treści podręczników
1928-1952 - przewodniczący Komisji Historii Wojskowości w Polsce
1929 - członek honorowy Węgierskiego Towarzystwa Historycznego
1932 – członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego
1933-1939 – wiceprezes Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa
1935 - członek czynny PAU
1936 VI 15 – na czele nowo wybranego zarządu Towarzystwa Polsko-Węgierskiego w Krakowie stanęli bp M. Godlewski (prezes) i prof. J. Dąbrowski (wiceprezes)
1937 - otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Węgierskiego Orderu Zasługi i Krzyż Komandorski Orderu Korony Włoskiej
1939 XI 6 - aresztowany przez Niemców wraz z innymi profesorami Uniwersytetu Jagiellońskiego w ramach akcji Sonderaktion Krakau
1939 XI 26 – uwolniony po węgierskiej interwencji
1940-1944 – uczestniczył w tajnym nauczaniu uniwersyteckim w Krakowie
1945 I 20 - podjął swe obowiązki na uczelni
1945–1949 - pisał teksty o tematyce historycznej dla „Tygodnika Powszechnego”, „Dziennika Polskiego” i „Dziennika Literackiego”
1945-1947 - pełnił na Uniwersytecie Jagiellońskim funkcję dziekana Wydziału Humanistycznego
1945-1964 - prezes Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa
1947-1948 – prodziekan
1948 - Order Zasługi Republiki Węgierskiej III klasy
1948 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
1948 IX - wybrany na sekretarza generalnego PAU
1948-1951 – prorektor
1948-1952 – członek i przewodniczący Rady Biblioteki PAU
1949-1952 – przewodniczący Rady Muzeum Archeologicznego PAU
1952-1961 - kierował Instytutem Historii UJ
1952 IV - przedstawił projekt powołania ośrodka krakowskiego PAN
1952-1962 – redaktor „Rocznika Krakowskiego”
1953 XII 15 - uzyskał tytuł doktora nauk historycznych nadawany przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną dla Pracowników Nauki
1954-1961 – dyrektor Biblioteki PAN w Krakowie
1956 VI 11 - na posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego PAN powrócił do projektu utworzenia krakowskiej filii PAN
1956 XII 31 - nie pojawił się na spotkaniu Komitetu dla Reaktywacji Akademii Umiejętności
1957 II 16 - demonstracyjnie opuścił Walne Zgromadzenie PAU, gdy przewodniczący mu Adam Krzyżanowski nie dopuścił do odczytania tajnej uchwały Prezydium PAN z 12 lutego 1957 roku, którą Dąbrowski przyniósł z sobą
1957 II 15 - powstał krakowski Oddział PAN w Krakowie, Dąbrowski wszedł w skład jego Prezydium (a zarazem Prezydium PAN w Warszawie) i pełnił funkcję sekretarza odpowiedzialnego za humanistykę
1960 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
1961-1965 - kierował zespołem opracowującym reedycję Annales Jana Długosza
1961 X 1 - przeszedł na emeryturę na Uniwersytecie Jagiellońskim
źródła:
Słownik biograficzny historii Polski, Ossolineum, Wrocław 2005
Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A-J, Wrocław 1983
Julian Dybiec, Polska Akademia Umiejętności 1872–1952, Kraków 1993
Uczeni polscy XIX – XX stulecia, pod red. Andrzeja Śródka, t. I. Warszawa 1994
Edmund Moszyński, Ludzie i czasy "Czasu". Z historii czołowej gazety i wybitnych konserwatystów Drugiej Rzeczypospolitej, Toruń 2004
Stanisław Łoza, Czy wiesz kto to jest?, Warszawa 1938