Stanisław Domański
(8 maja 1916 Kłeck, poznańskie – 22 listopada 1993 Kraków)
fitopatolog, mikolog
rodzina
syn Juliana, lekarza i Anny z Lubińskich
rodzeństwo: Jan, profesor Akademii Rolniczej w Poznaniu, Helena doktor medycyny i działaczka społeczna, Maria nauczycielka
w 1950 roku poślubił Zofię, absolwentkę Wydziału Rolniczo-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego
dzieci: Jacek, ukończył studia zootechniczne na Akademii Rolniczej w Krakowie, Maria pracuje w Ośrodku Psychiatrii Środowiskowej, Dorota jest farmaceutką
biogram
Edukację na poziomie podstawowym ukończył w Kłecku, a szkołę średnią w Gnieźnie. Po odbyciu służby wojskowej podjął studia z zakresu wychowania fizycznego na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie wyróżniał się osiągnięciami sportowymi — m.in. w skoku w dal, skoku wzwyż oraz biegu na 100 metrów. Z czasem zmienił jednak kierunek kształcenia i rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym (kierunek leśny) tej samej uczelni.
Wybuch II wojny światowej przerwał jego edukację. Wraz z rodziną został wysiedlony do Krakowa, gdzie pracował jako robotnik w ogrodach na Prądniku, a następnie jako konwojent w niemieckim przedsiębiorstwie rybnym.
Po wojnie wrócił do Poznania i dokończył studia. Dyplom uzyskał na podstawie pracy pt. Grzyby pasożytnicze i saprofityczne Państwowego Nadleśnictwa Zielonka, zebrane w latach 1946–1947. Stopień doktora otrzymał po obronie rozprawy Badania nad przyczynami obumierania starszych drzewostanów sosnowych w Wielkopolskim Parku Narodowym w Ludwikowie, po czym został zatrudniony na uczelni jako adiunkt. Z czasem uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a następnie profesora zwyczajnego. Współpracował z Instytutem Badawczym Leśnictwa w Warszawie, Wyższą Szkołą Rolniczą w Poznaniu oraz Wyższą Szkołą Rolniczą w Krakowie, gdzie pełnił m.in. funkcję dziekana Wydziału Leśnego. Był także członkiem Rady Naukowej Instytutu Botaniki PAN w Krakowie.
Specjalizował się w chorobach drzew wywoływanych przez grzyby. Analizował ich występowanie i stopień szkodliwości w wybranych kompleksach leśnych, badał ich biologię oraz opracowywał metody zwalczania, a także wytyczne dotyczące ochrony drzewostanów przed infekcjami grzybowymi. Poza fitopatologią zajmował się również systematyką grzybów.
Był autorem około stu publikacji naukowych, w tym prac poświęconych grzybom podstawkowym powodującym choroby drzew leśnych i rozkład drewna (m.in. Grzyby, tom II, II i XIII; Mała flora grzybów, siedem części). Zgromadził cenny zielnik liczący około 20 tysięcy pozycji. Pełnił funkcję redaktora naczelnego „Małej Flory Grzybów” oraz był członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma „Acta Mycologica”.
Za dorobek naukowy i działalność zawodową otrzymał liczne wyróżnienia, m.in. nagrody Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, dwukrotnie nagrodę Sekretarza Naukowego PAN, a także Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi oraz odznakę „Zasłużony dla Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego”.
Pochowany na cmentarzu Rakowickim ( kwatera LXIII, rząd 25, miejsce 18).
wybrane prace:
1964-1972 - cykl artykułów Grzyby zasiedlające drewno w Puszczy Białowieskiej, w: „Acta Societatis Botanicorum Poloniae”
1965 - Grzyby (Mycota), t. II
1967 - Grzyby (Mycota), t. III
1974-1991 - Mała Flora Grzybów –Podstawczaki (Basidiomycetes), Bezblaszkowe (Aphyllophorales), siedem części
1976-1982 - seria artykułów Grzyby występujące w drzewostanach objętych szkodliwym oddziaływaniem emisji przemysłowych w Górnośląskim i Krakowskim Okręgu Przemysłowym, w: „Acta Agraria et Silvestria”, „Acta Mycologica”, „Acta Societatis Botanicorum Poloniae”, „Sylwan”, „Zeszyty Problemowe Postępu Nauk Rolniczych”, „European Journal of Forest Pathology” (RFN), „Revista de Biologia” (Lisboa)
1981 - Grzyby (Mycota), t. XIII
kalendarium
1935 – ukończył szkołę średnią w Gnieźnie
1936 – odbył służbę wojskową w podchorążówce w Zambrowie
1937-1938 - studiował wychowanie fizyczne na Uniwersytecie Poznańskim
1938 - przeniósł się na Wydział Rolniczo-Leśny tego uniwersytetu
1939 XII – wysiedlony do Krakowa
1945 – wrócił do Poznania
1947 – uzyskał dyplom magistra inżyniera nauk leśnych
1948-1949 – asystent w Stacji Bioekologicznej Instytutu Badań Leśnych w Wielkopolskim Parku Narodowym, w Ludwikowie koło Poznania
1950-1951 – starszy asystent i p.o. kierownika Stacji
1951 I – kierownik Stacji
1951 V – uzyskał stopień doktora nauk leśnych
1951 – członek Polskiego Towarzystwa Botanicznego
1951-1954 – adiunkt
1951 XII 15 – docent
1953-1954 – prowadził wykłady i ćwiczenia z fitopatologii leśnej dla studentów drugiego roku Wydziału Leśnego WSR w Poznaniu
1954-1957 – prowadził wykłady monograficzne dla magistrantów na Wydziale Rolniczym WSR we Wrocławiu
1954-1967 – docent w Stacji Entomologiczno-Fitopatologicznej Leśnego Zakładu Doświadczalnego w Siemianicach koło Kępna, organizator i kierownik tej Stacji
1964 IX 1 – przyjechał do Krakowa
1964-1968 – kierownik Zakładu Fitopatologii Leśnej na Wydziale Leśnym Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie
1967 XII 22 – profesor nadzwyczajny nauk leśnych
1967 – członek Komisji Nauk Rolniczych i Leśnych Krakowskiego Oddziału PAN
1968-1970 – kierował Zakładem Ochrony Lasu
1969-1972 – dziekan Wydziału Leśnego AR
1970-1981 – dyrektor Instytutu Ochrony Lasu Akademii Rolniczej
1971-1976 – członek Rady Naukowej Instytutu Botaniki PAN w Krakowie
1972 – członek Komitetu Nauk Leśnych PAN w Warszawie
1973 – członek Zarządu Głównego Towarzystwa Fitopatologicznego
1973 VI – reprezentował Akademię Rolniczą w Krakowie na II Kongresie Nauki Polskiej w Warszawie
1978 -wszedł w skład Rady Naukowej Instytutu Badawczego Leśnictwa w Warszawie
1981-1986 – kierownik Katedry Fitopatologii Leśnej
1982 VII 12 – profesor zwyczajny
1986 – przeszedł na emeryturę
źródła:
Władysław Wojewoda, Życie i dzieło profesora Stanisława Domańskiego (1916-1933), Wiadomości Botaniczne 41/1, 1997
Lidia Becela (red.), Kto jest kim w Polsce, Warszawa 1984
Maria Jadwiga Minakowska, Wielka genealogia Minakowskiej (Wielcy.pl), wydanie z 12.02.2001