biogram

           Po ukończeniu III Gimnazjum im. Jana Sobieskiego w Krakowie podjął studia na politechnikach w Berlinie, Lwowie i Zurychu, a następnie na uniwersytecie we Fryburgu, gdzie uzyskał stopień doktora chemii. W czasie studiów zaangażował się w działalność polityczną – należał do Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego oraz do Socjaldemokratycznej Partii Szwajcarii. Był także redaktorem odpowiedzialnym organu wewnętrznej opozycji SDKPiL „Solidarność Robotnicza”.

           Podczas I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, jednak wkrótce został wcielony do armii austro-węgierskiej. W okresie międzywojennym opowiadał się za współpracą z ruchem komunistycznym. Za organizowanie i udział w strajkach, wiecach i demonstracjach był wielokrotnie aresztowany i więziony.

          Po wybuchu II wojny światowej schronił się we Lwowie, gdzie został zatrzymany przez władze radzieckie i deportowany w głąb ZSRR, m.in. do Bieriegajewa nad Oceanem Lodowatym oraz do Czeboksar. Po odzyskaniu wolności związał się z polskim ruchem komunistycznym i wszedł w skład Zarządu Głównego Związku Patriotów Polskich. Po powrocie do kraju objął w Polskim Komitecie Wyzwolenia Narodowego kierownictwo resortu pracy, opieki społecznej i zdrowia. W Lublinie uczestniczył w odbudowie Polskiej Partii Socjalistycznej, zostając przewodniczącym jej Rady Naczelnej, a następnie jej wiceprzewodniczącym.

           Przez krótki czas pełnił funkcję pierwszego prezydenta Wrocławia, mianowanego jeszcze przed wkroczeniem Armii Czerwonej do miasta. Faktyczne sprawowanie urzędu mógł rozpocząć dopiero po kapitulacji twierdzy Festung Breslau. Odegrał istotną rolę w organizowaniu polskiej administracji i opowiadał się za nadaniem Wrocławiowi statusu miasta wydzielonego. Dążył również do stworzenia systemu gospodarczego eliminującego obieg pieniądza, określanego mianem tzw. republiki drobnerowskiej, co stało się jedną z głównych przyczyn jego odwołania z urzędu.

           Angażował się także w działalność Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego oraz sprawował mandat poselski do Krajowej Rady Narodowej, Sejmu Ustawodawczego i Sejmu PRL przez cztery kolejne kadencje. W swojej działalności politycznej postulował odbudowę suwerenności państwowej, wystąpienie Polski z Układu Warszawskiego, demokratyzację życia publicznego oraz reformy społeczno-ustrojowe. Domagał się również równouprawnienia Polskiej Partii Socjalistycznej wobec Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Jego niezależne poglądy doprowadziły do usunięcia go z funkcji partyjnych.

           Na krótko powrócił do czynnego życia politycznego po wydarzeniach Października 1956 roku, obejmując stanowisko I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krakowie. W tym okresie szczególnie zasłużył się dla rozwoju kulturalnego miasta. Z jego inicjatywy powstał Społeczny Fundusz Ochrony Zabytków Krakowa, utworzono Krakowski Dom Kultury, Muzeum Etnograficzne otrzymało nową siedzibę, a Biuro Wystaw Artystycznych zyskało nowy pawilon wystawowy. Był także zaprzyjaźniony z „Piwnicą pod Baranami” i przyczynił się do jej otwarcia oraz wsparł ją w pierwszych latach działalności.

          Pochowany na Cmentarzu Rakowickim (kwatera LXVII, rząd południowy 2, miejsce 1).