Feliks Daszyński

Ślaz, Chmiel, Szczęsny, T.S.

(1863 Zbaraż – 9 kwietnia 1890 Merano, Tyrol)

działacz socjalistyczny i lewicowy publicysta 

rodzina

z rodziny urzędniczej

syn Ferdynanda (1816-1875), urzędnika starostwa, i Kamili Mierzeńskiej herbu Leliwa (1834-1895) 

Feliks Daszyński (1863-1890), źródło: Mówią Wieki, nr 11/1978r.

brat Tomasza (1859-1927), Piotra (ur. 1862), Zofii (1871-1893), po mężu Baranieckiej oraz Ignacego Daszyńskiego (1866-1936), premiera i marszałka Sejmu II RP

w 1888 roku poślubił poznaną na studiach Zofię z Poznańskich

biogram

           Uczył się w szkole realnej w Tarnopolu i Stanisławowie. Już wtedy aktywnie organizował miejscową młodzież w duchu demokratycznym i radykalnym, kolportował literaturę patriotyczno-rewolucyjną oraz socjalistyczną, a także inicjował obchody rocznic narodowych. Po rozpoczęciu nauki na Politechnice Lwowskiej związał się ze środowiskiem socjalistów skupionych wokół pisma „Praca”. Prowadził agitację wśród studentów i robotników, publikując teksty w „Pracy”, krakowskim „Robotniku” oraz „Przeglądzie Tygodniowym”.

           Następnie wyjechał do Zurychu na studia przyrodnicze, gdzie nawiązał kontakty z polskimi socjalistami i utożsamiał się z ich programem międzynarodowej „rewolucji socjalnej”. Sprzeciwiał się idei socjalizmu patriotycznego propagowanej przez B. Limanowskiego, z którym spierał się na łamach „Przedświtu” i „Walki klas”. Jego poglądy ośmieszył również w pamflecie „Pod pręgierz. Szopka wigilii Bożego Narodzenia”. Mimo ciężkiej choroby wziął udział jako członek czteroosobowej delegacji polskich socjalistów w obradach kongresu założycielskiego II Międzynarodówki w Paryżu.

           Zmarł na kuracji w Merano.

wybrane prace:

1889 - Pod pręgierz. Szopka wigilii Bożego Narodzenia

1891 - Dwie rozprawy: Ex katedra, O narodowości, Paryż

kalendarium

1881 X – przybył do Krakowa

1882 – zapisał się na Politechnikę Lwowską

1882-1886 – związał się z grupą socjalistów skupionych wokół „Pracy”

1886 – wyjechał na studia do Zurychu

1889 VII – uczestniczył w obradach kongresu założycielskiego II Międzynarodówki

źródła:

Polski Słownik Biograficzny. T. 4: Chwalczewski Jerzy – Dąbrowski Ignacy. Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, 1938, reprint Kraków 1989

Słownik biograficzny historii Polski, Ossolineum, Wrocław 2005